Film: De tweeling

Gisteren heb ik met mijn zoon naar de film ‘de Tweeling’ gekeken naar het gelijknamige boek van Tessa de Loo. Het verhaal gaat over een tweeling die gescheiden wordt nadat vader en moeder overleden zijn. De tweeling is geboren rond de tweede wereldoorlog.
Het ene kind komt in Nederland bij een rijk gezin, het andere blijft in Duitsland bij een arm gezin. Op een hoge leeftijd ontmoeten ze elkaar in een luxe kuuroord.
Ieder heeft zijn eigen werkelijkheid. In de film was er een gedeelte wat me erg bijgebleven is, het verhaal zet je in ieder geval aan het denken. Ten tijde van Hitler werden alle zwakzinnige kinderen gesteriliseerd om voortplanting te voorkomen. De ouders van het arme meisje hadden gezegd dat ze zwakzinnig was zodat ze niet naar school hoefde en op de boerderij mee kon werken.
De SS kwam, toen ze inmiddels een dienstbetrekking had, aan de deur om haar op te halen voor sterilisatie. Ze kon al lezen voordat ze bij het pleeggezin kwam en las zelf haar vonnis voor. De SS was op zoek naar een zwakzinnige, doordat ze de oproep zelf kon lezen, kon men haar niet vinden. De SS ging vervolgens onverrichter zaken weer huiswaarts.

Mijn zoon volgt in plaats van school een alternatief circuit, dat betalen we zelf. We kunnen wel een vergoeding krijgen als we toestemmen om hem een etiketje van een stoornis te geven. Gedragsgestoord is het best passende, want hij wil niet naar school. Al sinds hij in groep 1 kwam. Hoofdzaak: verveling, en het gevoel dat men hem gaf dat hij zo anders was. We hebben het lang gered, maar uiteindelijk op het voortgezet onderwijs ging het echt niet meer. We gingen er aan onderdoor, niet alleen onze zoon, maar het hele gezin. Hij is nu ruim twee jaar thuis. Hij heeft wel hulp met schoolse zaken maar deze zijn allemaal particulier en het kost ons handen vol geld.

De druk van buitenaf om hem dat etiket te geven is groot en financieel zouden we zoveel meer adem hebben. Maar ik kan het niet! Hij is veertien, rookt niet, drinkt niet, gebruikt niet, is open naar ons, we weten wat hij doet, is gemotiveerd om een diploma te halen, werkt daar hard voor, doet dit jaar examens, is vrolijk, maakt heel leuke grapjes, is op tijd thuis, we kunnen afspraken maken, ruimt zelfs af en toe zijn kamer op, kortom een hele open, sociale lieve stabiele persoonlijkheid. Ik heb altijd geroepen, wat doet zo’n etiket later voor hem? Wat kunnen de gevolgen op langere termijn zijn. Ik ben blij dat ik het niet gedaan heb, gisteren heb ik gezien waarom. De film ‘de Tweeling’ gaf me het inzicht dat mijn gekozen weg voor ons kind de juiste was. Het is fijn om af en toe die bevestiging op te merken. Misschien helpt dit verhaal iemand anders, omdat etiketje makkelijker zijn geplakt dan dat de lijm verwijderd is. Het zou voor mij toch écht een overwinning zijn als anderen door deze waarschuwing geholpen zijn.

Een moeder