Film: Patch Adams

Ik heb samen met mijn hoogbegaafde zoon van twaalf de film Patch Adams gezien, en was zeer onder de indruk.
Mijn zoon wilde op zijn 9e niet meer leven, vond de wereld en zijn bestaan zinloos. Gelukkig heeft hij keihard geknokt om nu met beide benen in dit leven te staan. Hij doet het op zijn eigen manier, niet zoals anderen dat van hem verwachten. Wij laten hem vrij en hij verbaast ons door zoveel meer van zichzelf te laten zien dan waarop wij hoopten. Hij volgt een apart programma, maar niet op school om een diploma te halen. Hij werkt keihard, en op zijn manier. Het is goed zo.

De film gaat over een 40 jarige man, Patch Adams, die in een psychiatrische inrichting zit omdat hij suïcidaal is. Hij hoort er niet echt thuis, maar hij weet niet hoe hij zijn leven in moet richten. Door zijn medepatiënten te helpen vindt hij zijn roeping en besluit arts te worden. Hij schrijft zich in op een universiteit en is een briljante leerling. Dat roept jaloezie op bij zijn medestudenten die hard moeten blokken voor goede cijfers. Stiekem gaat hij het ziekenhuis in om patiënten op te vrolijken en om met ze te praten. Dat is echter verboden voor eerste jaars studenten en zijn professor wil hem regelmatig van school sturen wegens ongepast gedrag. Een dokter moet een dokter zijn en niet teveel betrokken raken bij zijn patiënten is het standpunt van zijn professor. Patch Adams leert mensen om het leven te respecteren en niet bang te zijn voor de dood. Niet de lengte van het leven is belangrijk maar de kwaliteit ervan wel. Hij doet geen slechte dingen, maar lapt de regels aan zijn laars en volgt zijn eigen weg op zijn eigen manier. Dan gebeurt er iets waardoor hij zijn droom, om de arts te worden die hij wil zijn, op wil geven. Iedereen laat hem zien hoe belangrijk zijn ideeën en zienswijze is. Of het hem lukt moeten jullie zelf maar gaan bekijken.

Deze film maakt zoveel duidelijk over hoe mijn zoon de dingen en de wereld bekijkt. Deze film is een extra duwtje in de rug voor hem. Ik hoefde er niets aan toe te voegen, de film sprak voor zich.

Een moeder