Het Kan

Je hoopt natuurlijk dat het zo zal gaan. Je hoopt soms tegen beter weten in. Want de dagen dat we denken dat de nood kennelijk nog hoger moet worden om de redding nabij te brengen zijn er vele. Je hoopt op steun van de school. En vandaag bleek maar weer eens: het kan. Het kan echt. Onze jongste van vijf zit niet lekker in zijn vel, niet lekker in groep 2 op zijn Montessorischool, is thuis regelmatig ongelofelijk dwars en kan nauwelijks uitleggen waar het aan schort. Hij is vijf maar heeft nauwelijks aansluiting bij zijn leeftijdgenoten. Sluit zich daar liever voor af en sluit makkelijk aan bij zijn achtjarige broer en diens ook weer oudere vrienden.

Wij snappen wel wat er mankeert. Maar we kunnen het niet zomaar voor hem oplossen. Natuurlijk doen we thuis wat we kunnen. We onderzoeken samen op een speelse maar meestal door hem bepaald serieuze manier wat hem interesseert en wat hij graag wil.

De afgelopen dagen stapelden de lastige momenten en de moeilijkheden zich op. De eerdere symptomen slopen onbelemmerd binnen. Onze zoon haalt weer de meest bizarre streken uit, tekent op muren, verzamelt allerlei cremes, shampoos, haarwaters enzomeer voor middeltjes en bovenal: hij baalt ongelofelijk van zijn leefttijdgenootjes.

In de klas gaat het allemaal nog wel. Hij past zich aan, speelt mee en lijkt op zijn plek. Maar als hij eenmaal thuis is komt zijn frustratie er dubbel en dwars uit. Weet je wat de jongens uit mijn klas gewoon doen, zegt hij verbolgen. Als ik aan het praten ben, stoten ze me gewoon aan en beginnen zelf te praten. Daar heb ik zo?n hekel aan, voegt hij eraan toe.

Vandaag hadden we een zelf aangevraagd tussentijds gesprek met de twee leerkrachten van onze jongste. En ziedaar: de knopen in onze magen werden feilloos ontward. Op tafel had de primaire leerkracht een boek van Sylvia Drent klaarliggen. Na ons even aangehoord te hebben, ontvouwt zij een PLAN. Het kan dus wel.

Wij keken elkaar stiekem even aan en juichten innerlijk. Ja, laten we gestructureerd te werk gaan. Laten we proberen om onze bijna zesjarige te stimuleren te laten zien wat hij in huis heeft. Zonder dat hij het gevoel heeft dat hij overvraagd wordt. En laten we vooral contact hebben als er dingen dreigen mis te gaan. Ja, tegen al die dingen.

Je hoopt dat het zo zal gaan. En als je wens wordt vervuld duurt het even voor je beseft dat we mogelijk een nieuwe weg zijn ingeslagen die ons en onze zoon vooruithelpt.

Het helpt om het even op te schrijven dat het zo is: het kan.