Je moet de groenten van HAK hebben. Dat maak ik zelf wel uit ;-)

“De juf zegt dat de rode kool uit de HAK potjes gezonder is dan rechtstreeks van het land.” Verbaasd knipper ik met mijn ogen. Je moet weten: de HAK fabriek staat hemelsbreed vijf kilometer van ons huis. Het bedrijf geeft kookworkshops op basisscholen in de regio. Zoonlief haalt de gemengde bonenschotel, de appelmoes met kaneel en de rode kool met appeltjes uit zijn rugzak. Verontwaardigd zet hij de potten op de keukentafel. “Vers is toch écht gezonder”, mompelt hij. Alsof hoogbegaafde kinderen geen idee hebben: als het alleen al riekt naar onecht of manipulatie hebben ze dat door en nemen ze een dodelijk kritische houding aan.

“Mam, ze zeggen dat het helemaal niet eng is op Kamp Vught. Maar daar loop je toch rond op een terrein waar mensen gevangen zijn gehouden en dood gegaan zijn?” Met tranen in zijn ogen kijkt zoonlief me aan. Ach schatje, denk ik en knik begrijpend. Je moet weten: elk jaar gaat groep 8 op excursie naar Kamp Vught ‘om de oorlog niet te vergeten’. Een gniffel ontsnapt aan zijn lippen en zoonlief zegt cynisch, terwijl hij aanhalingstekens in de lucht maakt: “Maar ze hebben wel een hele leuke, interactieve tentoonstelling.” Alsof hoogbegaafde kinderen geen idee hebben: hun inlevingsvermogen is zó groot dat ze er nachten niet van kunnen slapen.

“Lekkere cursus was dat, not!” Verontwaardigd komt zoonlief bij me staan na terugkomst van de Streetwise fietsmiddag. “Je moest zó dicht op elkaar fietsen! En je kreeg een loodzware rugzak omgehangen om alvast het fietsen naar de middelbare school te oefenen.” ‘Belachelijk!’ roep ik uit en aai hem bemoedigend over zijn rug. Je moet weten: elk jaar organiseert de ANWB voor alle groepen fietsles. Zoonlief bibbert nog na: “Twee kinderen zijn gevallen. Een had zijn arm opengehaald en de ander moest naar de dokter.” Alsof hoogbegaafde kinderen geen idee hebben: ze zien alle gevaren, zijn extreem voorzichtig en fietsen daarom pas op latere leeftijd.

Elke keer weer is het een dilemma: Geef je toe aan de sentimenten van je hoogbegaafde kind? Of duw je ze soms toch in het geldende systeem? Want als ouders ben je zelf naar alle waarschijnlijkheid ook hoogbegaafd en dus ook uitermate kritisch en gevoelig. Steeds wegen wij af in hoeverre zoonlief er iets aan heeft, of dat een vertrouwensbreuk op de loer ligt als we hem tegen zijn zin in het systeem duwen. In alle gevallen adresseren wij de voorliggende situatie, waarbij we liefde, communicatie en uitleg inzetten.

De etiketten op de HAK potten hebben we samen bestudeerd en geconstateerd dat wij liever vers van het land eten, zelf bereid. Tegelijkertijd bespraken we dat er mensen zijn die wel van conserven houden en dat dat nog altijd beter is dan helemaal geen groente.

Bij de schoolleiding legden we tijdig en uitgebreid uit waarom zoonlief niet meeging op excursie naar Kamp Vught. Maar zelfs op een school met een fulltime HB-groep stuitte dit op weerstand. Uiteindelijk hebben we hem ziek gemeld.

Lekker foeteren op de ongevoelige begeleiding tijdens de fietscursus deed ons goed. Tegelijkertijd bespraken we dat het voor kinderen ook nuttig is, zo’n fietscursus. De volgende dag deed zoonlief navraag; gelukkig was alles in orde met zijn klasgenootjes.

Nu, met de warme najaarszon in de rug, fiets ik aandachtig langs de omgeploegde weilanden. Aan de weg bij de boerderij koop ik voor 1 euro een glimmende rode kool. En terwijl de munt in het bakje valt, bedenk ik me hoe gezegend wij zijn met onze unieke kinderen in een land zonder oorlog.