Jonna at Sea

Jaarlijks sponsort Pharos een kind of jongere met een mooi plan. Jonna Meesters had zo’n mooi plan. Zij is met School at Sea de Atlantische Oceaan overgestoken. Voor meer informatie over het sponsorbeleid van Pharos, neem contact op met het secretariaat: secretariaat@pharosnl.nu.

Jonna at Sea

Laten we gaan varen
dagen, maanden, jaren
laten we gaan zeilen
mijlen,
ver weg
laten we de wind volgen
samen met de golven
laten we gaan leren
over de oceaan in al haar sferen
laten we het avontuur beleven
en een heel nieuw leven
ervaren…

In Signaal 61 vertel ik over o.a. St. Lucia en Curaçao. Hier vertel ik over de eigen reis op het vasteland van Panama..

Daar zaten we dan in de bijboot op weg naar de kant, zonder eigenlijk te weten waar we naar toe gingen en wat ons te wachten stond. We liepen naar de bushalte waar eigenlijk iedereen stond. Een groepslid stootte mij aan en zei dat dit de verkeerde bushalte was en dat we door moesten lopen. Wij sneakten weg bij de rest en stapten in de goede bus. We zwaaiden nog even toen we wegreden. Het begin was er. Er zeiden verschillende mensen dat we moesten uitstappen in een voorstad van Cólon dus dat deden wij. Meteen toen we uitstapten kwam er een vrouwtje naar ons toe en vertelde waar de bushalte was. Daar vroegen we aan iemand wanneer de bus naar Panama City kwam en we hoefden gelukkig niet te lang te wachten. In Panama City sprintten we meteen op de goedkope simkaarten en de Burger King af. We blijven pubers die haastig op zoek gaan naar hun basisbehoeften: internet en eten. Na een tijdje bedacht ik dat we een hostel nodig hadden dus gingen we op zoek. Plan A was een superduur hotel binnen stappen en vragen of we er mochten slapen. We moesten snel overstappen naar plan B. We gingen op booking.com naar goedkope hotels zoeken en dan met dat hotel bellen. We hadden er snel eentje gevonden en we konden er terecht. We kwamen er achter dat het 40 minuten lopen was dus gingen we met een beetje tegenzin op pad. Iedereen was druk aan het bellen terwijl we in steeds minder ontwikkelde wijken ronddwaalden en op een gegeven moment onbewust in een red zone terechtkwamen. Er kwam allemaal politie voorbij fietsen en we moesten stoppen. Ze vroegen in het Spaans waar we naar toe gingen en wij legden uit dat we op pad waren naar ons hotel. Ze zeiden dat we moesten wachten en toen kwam er een politiebus aan rijden. We mochten er in gaan zitten en zij brachten ons naar het hotel. Na een lange dag lag ik heerlijk in een groot zacht bed. Het was een geslaagde eerste dag die erg soepel verliep, maar wel dankzij allemaal aardige mensen.

Tijdens dag twee wilden we graag naar een shopping mall en naar het oude centrum. Na een typisch eigen-reisontbijt, casinobrood en goedkope stokbroden, gingen we op pad. We gingen met de metro en nadat een aardige man ons had geholpen met een tarjeta regelen en uiteindelijk ons kaartje had betaald waren we in de mall. Het was ontzettend groot en er waren allemaal bekende winkels. Het was wel ontzettend druk, want de paus kwam binnenkort naar Panama dus er waren allemaal jongeren. Ik heb daar een nieuw blousje gekocht en een lekkere koffie gedronken. Ook gingen we plannen maken voor de rest van de reis. Daarna gingen we met de metro richting het oude centrum. Weer was het superdruk en door de drukte verstapte ik me en had ik mijn enkel verzwikt. Ik kon echt niet meer lopen dus we besloten terug te gaan. Er was alleen een akkefietje in de metro, want we wisten niet meer waar we er uit moesten. Ik wist zeker dat we bij de ene halte uit moesten stappen, maar de anderen dachten van niet. Uiteindelijk bleven we staan en moest ik met mijn pijnlijke enkel een heel stuk lopen. Ik was er niet heel blij mee. Toen gingen we naar de Mac Donalds en daar kochten we voor iedereen een cola en gingen we in een mooi parkje chillen en plannen maken voor de dag er na. We besloten na een lang overleg en veel opzoeken naar San Carlos te gaan.

We wilden die dag vroeg vertrekken, maar we moesten toch iets meer doen dan we hadden verwacht. Nadat we een bezoekje hadden gebracht aan de supermarkt vertrokken we met onze backpacks op onze rug richting het station. We moesten een stuk verder lopen dan we hadden gehoopt, want het dichtstbijzijnde metrostation was dicht vanwege de paus. Toen we aankwamen in de grote hal hadden we al vrij snel het loket van de bus naar San Carlos gevonden. We stapten in en na een fijne busrit kwamen we aan. We moesten weer een heel stuk lopen. Het hostel was superfijn en mooi. We sliepen met z’n allen in een slaapzaal voor zes personen en we zaten superdicht bij het strand. We gingen daarom ook direct naar het strand om daar lekker te zwemmen en te surfen.

’s Avonds vroeg de hosteleigenaar of we met hem mee wilden rijden naar de supermarkt. Hij had waarschijnlijk niet bedacht dat we alle negen mee moesten dus hij moest heel hard lachen toen hij ons allemaal zag staan. Uiteindelijk gingen er drie in de achterbak en de rest in de auto. Toen we ontdekten dat alle supermarkten dicht waren moesten we naar een benzinestation. Iedereen moest nu wel in de auto dus we zaten met tien man in een vijf persoonsauto. Het was hilarisch en we hadden lekkere ijsjes gekocht. Bij terugkomst wilden een aantal mensen nog een strandwandeling doen dus toen zijn we met z’n allen naar het strand gegaan. We hebben ook nog gevolleybald.

De volgende ochtend stond een pannenkoekenontbijt op de planning. Iedereen was vrij laat wakker dus we begonnen ook vrij laat met pannenkoeken bakken. Uiteindelijk was het om 11:00 uur klaar en konden we genieten van lekkere pannenkoeken. Na het ontbijt liepen we naar het dorpje om boodschappen te doen en daarna kon iedereen lekker chillen. Ik heb een boekje gelezen en spelletjes gespeeld. Daarna zijn we met z’n allen gaan lunchen met een prachtig uitzicht over de Pacific (Stille Oceaan). Het was erg lekker. Daarna zijn ze nog gaan surfen en ik heb nog even gezwommen. We moesten ook weer besluiten waar we de volgende dag naartoe wilden. Dat kostte deze keer veel tijd en discussie, maar uiteindelijk hebben we besloten om naar Boquete te gaan. Ons eten was nogal eentonig (brood met jam en pindakaas), maar voor deze avond hadden we ons goed voorbereid. We hadden gehakt gekocht en wat lekkere groentes. We wilden namelijk pasta bolognese maken. We hadden superveel en het was voor de afwisseling wel heel erg lekker. Daarna waren we uitgenodigd voor een kampvuur dus daar zijn we nog even wezen kijken. We zijn vrij vlot weer terug gegaan en hebben heerlijk geslapen.

De volgende ochtend waren we echt vroeg opgestaan en na een lekker ei-ontbijtje gingen we op pad. We liepen eerst naar de supermarkt en toen naar het busstation. Ik had door dat er geen bus in San Carlos zou stoppen die naar Santiago zou gaan, dus besloten we in een bus te stappen die in ieder geval over de “Panamericana” (de grote snelweg dwars door Panama) zou rijden. We stapten in een bus die naar Penonome zou rijden. Daar stapten we uit en wachtten we op een bus die naar David ging. Het was een super dure bus, maar we moesten er wel vijf uur in en we konden heerlijk slapen. In David wilde ik gaan liften, maar iedereen was moe dus we gingen met een schoolbus naar Boquete. We gingen weer eerst naar de supermarkt en liepen toen naar het hostel. Onderweg kwam een meisje erachter dat haar telefoon weg was dus we liepen terug. We konden hem nergens vinden dus zijn ze naar het politiebureau gelopen. Daar kwamen ze Ronnie tegen en die wilde ons wel helpen zoeken. Met “find my iphone” zagen we dat de telefoon een stuk verder was en we kwamen tot de conclusie dat die gestolen was. We stapten bij hem in de pick-up en reden er naar toen. Daar belden we de politie en die kwamen en liepen het huis binnen. Na een kwartiertje stonden ze weer buiten met haar telefoon. Ronnie bracht ons ook nog naar het hostel en daar kregen we een slaapzaal en een huisje voor acht dollar per persoon. Het was wel een beetje een eng huisje.

De volgende ochtend wilden we een wandeling maken. We vonden een National park waar je dichtbij elkaar drie watervallen had. We hadden een discussie over hoeveel we wilden betalen voor een bus/taxi. In het hostel hadden we “alles onder de drie dollar is goed” afgesproken, maar op het moment zelf vonden veel mensen het te duur. Dus na een onderhandeling konden we voor twee dollar p.p. mee. We hadden aan de chauffeur gevraagd wat zijn bustijden waren en we konden ieder uur mee terug. Dus nadat we geregeld hadden dat we weer terug kwamen, begonnen we aan de wandeling. Het was een leuke maar makkelijke tocht die bij elkaar één uur lopen was, maar met tussenstops natuurlijk langer. Het waren supermooie watervallen en er waren lieve puppy’s.

Toen we terug waren in de stad wilden sommigen op bezoek bij Ronnie en anderen wilden meteen terug naar het hostel. Iemand stelde voor om op een terrasje wat te drinken en daarna zijn we meteen terug gegaan naar het hostel. We gingen hamburgers maken en bespreken waar we in Bocas gingen slapen. We kwamen op Selina uit. Helaas weer niet zonder slag of stoot.

We vertrokken weer redelijk op tijd en we liepen naar de bus. We zagen een grote tourbus staan en we vroegen of die naar David ging. We konden meteen instappen en we kwamen al vrij snel aan in het overvolle station van David. We wisten niet zo goed waar we heen moesten in al die drukte. Weer kwam iemand ons helpen. Hij vroeg of we naar Bocas del Toro moesten en we liepen met hem mee. Hij zij dat we voor vijf dollar extra de watertaxi er bij kregen. Toen we binnen moesten betalen was het opeens zes dollar, dus toen gingen we protesteren. Uiteindelijk konden we in het kleine busje zitten. Het was een prachtige busrit door de bergen van Panama. Ik was superblij dat we deze tocht niet in de nacht hadden gedaan. Een beetje vermoeid kwamen we aan in Almirante. We besloten voor een dollar per persoon in een taxi in te stappen en gingen daarna meteen door met de watertaxi. We hadden vandaag veel gereisd, maar het reizen was gelukkig niet zo erg. Wie wil er niet in een bootje over het waren scheuren? We liepen meteen naar ons hostel en we waren blij verrast. De bedden waren heerlijk en het zag er heel mooi uit. We besloten dat iedereen even kon chillen in het hostel en daarna gingen we mocktails drinken! Daarna gingen we op zoek naar een restaurant en ik heb daar de lekkerste kipburger ooit op. Daarna hoorden we dat er allemaal groepjes uitgingen. Eerst had ik er niet zo’n zin in, maar uiteindelijk hebben we het toch gedaan. Het eindigde in een beetje in een flop dus dat was wel jammer. Moe van alle indrukken ben ik in een heerlijk bed gaan liggen.

De laatste dag van de eigen reis brak aan. De meesten wilden tot 11:00 uur in het hostel blijven en daarna ontbijt gaan halen bij de supermarkt. Twee anderen en ik besloten in het hostel te ontbijten omdat we erg trek hadden. Dit viel een beetje verkeerd bij de anderen dus de sfeer was een beetje bedrukt. Daarna hebben we ontbijt gehaald en zijn we gaan winkelen. Ik heb wat leuke souvenirtjes gekocht en wat ansichtkaarten die we daarna op de post hadden gedaan (maar nooit aangekomen zijn).. We hadden besloten om te gaan fietsen naar een strand dus we huurden voor iedereen een fiets. Het was superraar om na vier maanden weer te fietsen, maar ik vond het heerlijk. Het was een supermooie route, maar helaas viel er wel vaak een ketting af. Daardoor moesten we een keer stoppen en zagen we aapjes in de boom, dus dat maakte veel goed. Na een heerlijke duik en een bijna-doodervaring fietsten we weer terug. We gingen nu eten in ons hostel en daarna een heerlijke crêpe halen. Een beetje te laat, maar op tijd genoeg werden we herenigd met onze mede-SaS’ers De wildste verhalen werden uitgewisseld en we konden genieten van andermans eigen reis, maar die van ons was het leukste.

Jonna Meesters (15)
Meer informatie over School at Sea is te vinden op: www.schoolatsea.com