Vlinder op Ameland

Al een paar jaar lid van Pharos, de verhalen lezen, horen en vooral herkennen! Maar onze dochter wilde niet mee naar die leuke dingen die georganiseerd worden. Wat moet ze bij al die studiebollen? Ze kent niemand. En, als je gaat, erken je dat je anders bent. Het zou goed zijn, zeiden actieve vrijwilligers van Pharos. Ouders vertellen hen hun ervaringen over hoe goed het is voor hun kind om in contact te komen met andere hoogbegaafde kinderen. Soms kregen ze huilende ouders aan de telefoon, dankbaar, omdat hun kind zo?n bijzonder weekend had meegemaakt. Zich weer gelukkig voelde.

Onze dochter was niet over te halen. Totdat ze een aankondiging las over een jongerenweekend naar Ameland. Ze was er al eens geweest, in groep acht. Daar zijn, bij de zee, strand en duinen, dat vond ze mooi. Toch wist ze twee weken lang niet of ze mee zou gaan. Ze twijfelde. Maar het was geen afwijzing. Ik sprak af dat ik anderhalve week van te voren definitief zou melden of ze wel of niet mee zou gaan. Tot die tijd hielden ze een plek voor haar vrij. En toen was het zondag. Ik ging naar haar toe.

“Ik zou nog doormailen of je wel of niet mee gaat naar Ameland.”
“Is goed.”

“Wat?” Hoorde ik dat goed? “Je wilt mee?” Ze knikte. “Geef me maar op.” Wauw. Dit had ik niet verwacht. De week ging voorbij en in haar agenda stond heel groot: AMELAND. Zaterdagochtend vroeg reden we naar Holwerd. We waren de eersten. Het was koud. Zij kende geen kinderen, wij geen ouders. Ik raakte in gesprek, zij zat alleen op een bank, twee uur lang. Zei niets, maakte geen oogcontact, trok haar gestreepte muts bijna over haar ogen.

Het was verdrietig om te zien. Ze had het moeilijk. Mijn hart werd zwaar. De mensen die meegingen om de groep van achttien kinderen te begeleiden, hielden haar in de gaten. Dat deed me goed. Ik had er vertrouwen in dat ze er voor haar zouden zijn? Na de kaartcontrole mochten ze in de boot. “Hoi” zei ze enkel en sjokte achter de groep kinderen aan. Haar hoofd voorovergebogen. Zo verdrietig om je kind zo te zien weggaan. Natuurlijk dacht ik, ze is dertien, ze kan zich omdraaien en mee naar huis gaan. Waarom zou ze zichzelf dit aandoen. Maar ze draaide zich niet om. Ze ging mee.

Zondag in de namiddag reden we opnieuw over de lange weg richting de terminal van Holwerd. De zon zakte langzaam naar de horizon, het ijsblauwe water van het Wad. Het was inmiddels drie graden onder nul. De wind was aangewakkerd. In het restaurant was het goed toeven en voelde ik me op mijn gemak tussen de andere ouders.

Zaterdagavond waren we om half elf ’s avonds gebeld door iemand van de organisatie, die contact had gehad met de begeleiders op Ameland. Ze had goed nieuws over onze dochter en besloot om ons te bellen, zodat we fijn konden slapen. Geweldig wat ze deed, haar meeleven. Maar ook hetgeen ze vertelde, was geweldig. De leiding had zich nogal zorgen gemaakt over dat meisje met die muts die zich afzonderde. Hoe moesten ze haar bij de groep betrekken, zonder te forceren? Het ging anders. De groep kinderen ging om haar heen zitten. Er werd gevraagd of ze mee wilde doen met kaarten.

Ze zei “ja”.

Zaterdagavond wisten we dat ons kind was open gebloeid als een vlinder. Vrolijk, deed ze mee met alles, had plezier en lachte. Ze was, “een kippenhok” geworden, omdat ze zoveel praatte. Onvoorstelbaa! Zondag wachtten we met andere ouders aan het hek in de ijskoude wind. Naast me stonden twee andere ouders, die net zo blij waren als ik dat ze open gebloeid was. Ze stonden net als ik uit te kijken naar de aankomst van mijn dochter. Iemand stootte me aan. Ik zie haar, ze lacht! Een ander raakte mijn schouder aan. Ze straalt en haar muts is af. Toen zag ik haar, samen met een ander meisje van haar leeftijd. Ze liep anders, haar ogen keken anders de wereld in, ze lachte haar tanden bloot en ik dacht, oh, wat heeft ze een mooi gebit. Wrang, want in al die jaren had ik zo?n gulle lach niet meer gezien. Het was niet te bevatten. Ze begroette ons, liep weer terug naar de anderen. Zo vrolijk, zo licht. Ze voelde zich veilig, ze mocht zijn wie ze was. Ik bleef achter met ouders die net zo blij waren als ik. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden hoe ze met de anderen rondliep, haar bagage zocht, zo leuk en lief afscheid nam van iedereen en vroeg: “Wanneer is de volgende keer?”

Wat ze zelden doet, is ons vertellen wat ze denkt, voelt en meemaakt. Nu plofte ze in de auto op de achterbank en deelde haar bijzondere momenten met ons. “Gaaf was dat filosoferen.” Met bewondering en respect sprak ze over haar groepsgenoten. En, wat een plezier hadden ze gehad. Iemand probeerde haar schaken te leren en er waren twee jongens die om 5 uur in de ochtend hun kleren weghaalden. Alles was verdwenen. En, wat dacht je van het sneeuwballengevecht ?s nachts om half drie? De strandwandelingen waren mooi, maar koud. Zeker met een sneeuwbal in je nek.

Halverwege de terugreis, we waren ongeveer bij Leeuwarden, viel ze als een blok in slaap. Thuis was ze door de vermoeidheid stil. Ze las wel voor wat anderen voor haar in het herinneringsboekje hadden geschreven. Ze bleef delen en straalde. Na het eten ging ze naar boven om de anderen van het weekend te mailen.

Ons kind, herboren….. Een vlinder. Veilig bij een groep kinderen en begeleiders, waar ze mocht zijn wie ze was. Waar je geaccepteerd wordt, zoals je bent. Niet op je tenen lopen, maar gewoon doen!

De warmte en hartelijkheid voelde ik ook. De ouders stralen het naar elkaar toe. En voor alle kinderen zijn alle ouders, ouders van alle kinderen. Heel grappig om de hechte band te zien tussen alle volwassenen en kinderen. Wel hecht, maar nooit gesloten dat anderen er niet meer bij mogen. Dat is het eigenlijk: het was een verzameling mensen die allemaal een groot hart hebben.

Nu, een paar weken later, gaat het nog steeds beter met ons kind. Op school, tijdens een ouderavond, vertelden een paar docenten dat ze veranderd was. Meer betrokken bij de les, opener en ze stelde eindelijk eens een vraag.

Konden ze maar altijd bij elkaar zijn. We kijken met elkaar uit naar de volgende activiteit.  Elk kind zou ik aanraden, hoe hoog de drempel lijkt, neem de stap!!! Wat zul je blij zijn jezelf weer in je oorspronkelijkheid te herinneren en te ervaren. Bedankt Pharos. Bedankt lieve kinderen van deze groep en alle mensen die dit mogelijk maakten.